‫مترجم: sm محمدعلی ‫کانال تلگرام من: mml_subs@
ارائه شده توسط وبسایت دنیای سریال .:: DonyayeSerial.com ::.
«ســــندمــن»
[قسمت ششم: صدای بال هایش]
‫مواظب باش!
‫شرمنده داداش. ولی خوب گرفتی‌ها.
‫ممنون
‫فرانکلین
‫بیا دیگه فرانکلین. واسه چی وایسادی؟
‫چی‌کار داری می‌کنی؟
‫دارم به کبوترا غذا میدم.
‫«می‌دونی اگه زیادی این ‫ کار رو بکنی چی میشه؟»
‫«کبوترا چاق میشن.»
‫تو فیلم «مری پاپینز» می‌گفت. دیدیش؟
‫نه
‫خیلی‌خب، پس چت شده؟
‫منظورت چیه؟
‫وقتی یه جای کار بلنگه می‌فهمم. ‫آخه یه نگاهی به خودت بنداز.
‫نشستی اینجا و زانوی غم بغل کردی ‫و به کبوترا دون میدی.
‫تو از این کارا نمی‌کردی.
‫آره. شاید همینی باشه که میگی.
‫نمی‌دونم چیشده، ولی...
‫راست میگی.
‫یه چیزیم شده.
‫وقتی گرفتنم، فقط به یه چیز فکر می‌کردم.
‫انتقام
‫فکر می‌کردم راضیم می‌کنه ولی نکرد.
‫تو همین بدبختی، فرمانرواییم ‫هم از هم پاشیده بود.
‫ابزارهام خیلی وقته دزدیده و پخش شده.
‫واسه همین تصمیم گرفتم پیداشون کنم.
‫که این کار رو هم کردم.
‫الان از اون‌موقع‌ها قوی‌ترم.
‫و با این حال...
‫نشستی اینجا و به کبوترا غذا میدی.
‫تا اون زمان
‫یه ماموریت واقعی داشتم.
‫هدفی والاتر از کار همیشگیم ‫و یهو تموم شد و...
‫احساس سرخوردگی کردم.
‫ناامیدی
‫پوچی
‫منطقیه؟
‫مطمئن بودم که وقتی همه‌چیز رو ‫ برگردونم، حالم بهتر میشه.
‫ولی حالم از وقتی که شروع .کردم هم بدتر شده
‫حس می‌کنم...
‫هیچی نیستم.
‫بیا
‫خودت پرسیدی.
‫می‌تونستی بهم بگی.
‫نمی‌خواستم نگرانت کنم.
‫حرفت رو باور نمی‌کنم.
‫می‌خوام بهت یه چیزی بگم، رویا.
‫ دو بار هم نمیگم، پس خوب گوشات رو باز کن.
‫تو مطلقاً احمق‌ترین،
‫خودخواه‌ترین، حال بهم‌زن‌ترین و ‫ بدترین تجسم انسانی
‫توی این یا هر دنیای دیگه‌ای.
‫دلت باید به حال خودت بسوزه چون بازی ‫ کوچیکی که راه انداختی دیگه تموم شد.
‫و جراتش رو نداری که بری بیرون ‫ و یه بازی جدید پیدا کنی.
‫تو هم از بدی آرزو کم نداری.
‫نه، بدتر.
‫اصلاً به فکرت نرسیده بود که نگرانت میشم؟
‫- فکر نمی‌کردم که تو... ‫- دقیقاً
‫فکر نمی‌کردی.
‫مواظب باش!
‫وای
‫کارت به خوبیِ... دوستته.
‫اون دوست من نیستم. برادرمه. خیلی هم کودنه.
‫من که فقط دارم به کبوترا غذا میدم.
‫ببین، من که نمی‌تونم کل روز رو ‫ اینجا بمونم. کلی کار رو سرم ریخته.
‫اگه بخوای می‌تونی باهام بیای، ‫یا وایسی همینجا و اخمات رو بکنی تو هم.
‫پس به‌گمونم باید باهات بیام.
‫فکر نکن داری بهم لطف می‌کنی‌ها.
‫ببخشید، قبل از این که بری... ‫میشه یه بار دیگه ببینمت؟
‫حتماً فرانکلین. باز هم من رو می‌بینی.
‫جداً؟
‫خیلی زود.
‫باشه، ایول.
‫آره، شمارت رو بده به من و...
‫وایسا ببینم، از کجا فهمیدی...
‫بدو دیگه فرانکلین! بازی می‌کنی یا نه؟
‫ببین!
‫اوم!
‫خیلی‌خب، دوتا لطفاً.
‫من نمی‌خوام. ممنون.
‫واست خوبه.
‫- گُشنم نیست. ‫- خب بعداً بخور.
‫یکی فقط. ممنون.
‫- بفرمایین. هدیه‌س. ‫- ممنون.
‫وای. مرسی.
‫خیلی قشنگه.
‫همم. چه خوشمزس.
‫چی؟
‫خیلی باهاشون خوش‌رفتاری.
‫با سیب‌ها؟
‫با آدم‌ها.
‫یه گاز می‌زنی؟
‫نه، ممنون.
‫از وقتی که برگشتی، بقیه رو ندیدی؟
‫خودت چی؟
‫وقتی نبودی، با خانواده شام خوردیم.
‫دو قلوها خیلی سرخوش بودن.
‫آرزو که درهرصورت سرخوشه.
‫معلومه، من نباشم اینطوریه.
‫چی بگم.
‫فکر کنم آرزو دلش واسه شریک دعوای همیشگیش
‫سر میز شام تنگ شده.
‫از برادر ولخرج خبری نداری؟
‫نه
‫هنوز پیداش نشده.
‫جای جفت‌تون خالی بود.
‫«چطوری خواهری؟»
‫«اوضاع از چه قراره؟»
‫خوبم رویا. ممنون که پرسیدی.
‫حالت چطوره خواهر جونم؟
‫اوضاع از چه قراره؟
‫نگران بردارمم.
‫منم دارم از این سیب لذت می‌برم.
‫می‌شنوی؟
‫اینجا رو می‌شناسم.
‫۲۰۰ ساله صداش رو نشنیدم.
‫بیا
‫نه، ادامه بده لطفاً.
‫بابت سر و صدا معذرت می‌خوام.
‫سر و صدا نیست. اثر شوبرته.
‫ادامه بدم.
‫نمی‌تونم. هیچوقت کارش رو تموم نکرد.
‫فقط یه قطعه‌ش رو داریم.
‫من رو ببخشید... اسم من هریه.
‫می‌شناسمت هری.
‫من رو می‌شناسی؟
‫نه. الان نه. خواهش می‌کنم.
‫وقتش رسیده.
‫میشه فقط...
‫یه چیزی باید بگم. البته اگه اشکالی نداره.
‫حتماً
‫بشنو ای اسرائیل: خدای ما خداوند یکتاست.
‫خوشحالم که شِماع رو خوندم.
‫پدرم همیشه می‌گفت، یه جا ‫تو بهشت واست ضمانت می‌کنه.
‫البته اگه به بهشت باور داشته باشی.
‫من خیلی پیرم.
‫خیلی خالی‌ام.
‫خب، مُردم دیگه.
‫حالا چی‌ میشه؟
‫الان می‌فهمی هری.
‫حاضری؟
‫پیرمرد نازنینی بود. مگه نه؟
‫نازنین؟ چی بگم.
‫شاید
‫خواهر
‫بله؟
‫وقتی گرفتنم، فهمیدم دنبال من نبودن.
‫دنبال تو بودن.
‫آره، می‌دونم.
‫داری چی‌کار می‌کنی؟
‫کفشام رو در میارم.
‫تو هم بهتره در بیاری.
‫لمس زمین با پای برهنه مفیده.
.ارتباطت با زمین بهتر میشه
‫بدو دیگه، نمی‌خوام واسه بعدی دیرم شه.
‫سلام سم.
‫اوه.
‫سلام. ببخشید. من شما رو می‌شناسم؟
‫نه
‫نه، نه.
‫باید با زنم حرف بزنم، فقط یه ثانیه.
‫سم...
.تو که نمی‌دونی
‫همه‌ی اطلاعات پروازمون تو گوشیمه.
‫باید رمزش رو بهش بدم.
‫واقعاً شرمندم سم.
‫ولی اومدیم ماه عسل.
‫وقتت تموم شده.
‫سم؟
‫بیا دیگه عزیزم.
‫سم!
‫سم... سم!
‫چطوری این کار رو می‌کنی؟
‫- چه کاری رو؟ ‫- این کار رو.
‫این که کنار همشونی؟
‫من فقط یه وظیفه دارم. که انجامش میدم.
‫وقتی که اولین موجود زنده ‫ خلق شد، اونجا بودم.
‫وقتی که آخریش می‌میره، ‫صندلی‌ها رو می‌ذارم پشت میز،
‫چراغ‌ها رو روشن می‌کنم و...
‫موقع رفتن، به دنیای پشت سرم نگاه می‌کنم.
‫پیش همه‌شون نیستم.
‫استثناهایی هم هست.
‫هتی دیوانه.
‫بعدش هم پرونده‌ی نامختوم تو.
‫بعد این همه وقت چه کار می‌کنه؟
‫- کی؟ هوب گدلینگ؟ ‫- اوهوم.
‫نمی‌دونم. مجبور شدم نرم سر آخرین قرارمون.
‫خب، مطمئنم خیلی دوست داشت ببینتت.
‫البته واسه دیدن من خیلی مشتاق نیستن.
‫اذیتت نمی‌کنه؟
‫حقیقتش فکر می‌کردم سخت‌ترین ‫شغل خانواده مال منه.
‫جدی؟
‫از «سرزمین‌های بدون خورشید» می‌ترسن،
‫با این حال هرشب بدون ترس ‫ وارد قلمروی تو میشن.
‫و با این حال از تو خیلی ترسناک‌ترم.
‫اولش چیزی نبود.
‫مردن و زنده شدن یه چیز جدید بود.
‫ما هم که همیشه وقتی یه کار ‫جدید می‌کنیم، شوق داریم.
‫ولی یکم که گذشت، فقط سخت‌تر شد.
‫ولی ادامه دادی.
‫گفتم استعفا بدم.
‫راهم رو بکشم و برم.
‫این مربوط به خیلی وقت پیش میشه، ‫خیلی قبل از شروع این دنیا.
‫دیگه واقعاً داشت روم تاثیر می‌ذاشت.
‫احساس بی‌رحمی و بی‌تفاوتی می‌کردم.
‫مردم وقتی به دنیا میان خیلی خوشحال ‫ میشن، انگار خودشون این کار رو کردن.
‫ولی موقع مرگ، غمگین و آشفته میشن.
‫ولی آخرش، فهمیدم چیزی که واقعاً لازم دارن
‫دیدن یه چهره‌ی مهربون وشنیدن حرفای قشنگه.
‫مثل اول زندگی‌شون.
‫سلام
‫سلام دختر کوچولو.
‫گشنته؟
‫مامانی الان شیشه شیرت رو میاره.
‫آره. منم می‌ترسم.
‫فقط همین بود، کوچولو.
‫فقط همین گیرت میاد.
‫خب دیگه عزیزم. وقت ناهاره.
‫وقت رفتنه.
‫اول غذا می‌خوریم،
‫بعدش هم ایشالا به‌خاطر مامانی هم ‫که شده، یکم چرت می‌زنی.
‫بعدش بریم پارک خوبه؟
‫عزیزم؟
‫یه دفعه دیدم که آدم‌ها شگفت‌زدم کردن.
‫نگرش‌شون نسبت به موهبتت خیلی عجیبه.
‫[آسایشگاه نگلر - سال تاسیس ۱۹۰۹]
‫چرا از «سرزمین‌های بدون خورشید» می‌ترسن؟
‫مردن طبیعیه، مثل به دنیا اومدن.
‫مردم شاید واسه موهبت من آماده نباشن.
‫ولی در نهایت باید بگیرن.
‫فرقی نمی‌کنه تو چه شرایطی باشن.
‫آخرش، همگی به تنهایی می‌ایستیم.
‫«سرزمین‌های بدون خورشید» ‫دورن و سفر طاقت‌فرساس.
‫اکثرمون خوشحال میشیم که یکی ‫از دوستامون کنارمون باشن.
‫حالا که فکر می‌کنم خیلی جالب بود.
‫فکر می‌کردم باید همش رو تنهایی انجام بدم.
‫تنها هم بودی.
‫نه
‫آخرش، کنارشونم.
‫دست‌شون رو می‌گیرم و ‫اونا هم دستم رو می‌گیرن.
‫موقع انجام کارم تنها نیستم.
‫تو هم تنها نیستی.
‫بهش فکر کن.
‫تنها دلیلی که ما وجود داریم،
‫من و تو، آرزو و یأس،
‫کل خانواده.
‫اینجاییم که بهشون خدمت کنیم.
‫موضوع ماموریت یا پیدا کردن ‫هدف خارج از کارمون نیست.
‫هدف‌مون کار خودمونه.
‫به‌خاطر اونا اینجاییم.
‫از وقتی که فهیدم،
‫متوجه شدم من هم به اندازه ‫اونا بهشون نیاز دارم.
‫چیزا و آدما و دنیاهای
‫خیلی باحالی دیدم.
‫خیلی چیز یاد گرفتم.
‫خیلی‌ها کاری ندارن که عاشقش باشن، مگه نه؟
‫پس فکر کنم من خیلی خوش‌شانسم.
‫من باید زود برگردم.
‫چیزی رو یادم دادی که فراموش کرده بودم.
‫ممنون خواهر.
‫خونواده واسه همین چیزاس ‫ دیگه، برادر کوچولو.
‫بیا دنبالم! اینجا!
‫یه قرار دیگه مونده، بعدش باید برم.
‫من هم واسه یکی از قرارهام خیلی دیرم شده.
‫سلامم رو بهش برسون.
‫فرانکلین!
‫باید برم.
‫هی
‫تو هم دیدی؟
‫ماشینه اینقدر نزدیک بود بهم بزنه.
‫اینقدر؟
‫آره
‫باهام بیا فرانکلین. باید یه ‫ چیزی نشونت بدم.
‫باشه
‫فعلاً رویا.
‫احساس غریبی نکنی.
‫بیا دیگه.
‫[۱۳۸۹]
‫واسه چی وایسادی؟
‫خیلی‌خب
‫ولی هدف این کار رو نمی‌فهمم.
‫حداقلش اینه که میرم بیرون ‫و ملاقات‌شون می‌کنم.
‫گفتم شاید خوب باشه تو موقعیت ‫خودشون اونا رو ببینی،
‫نه تو موقعیت خودت.
‫آقا، دوتا آبجوی یه سکه‌ای ‫برای من و برادرم لطفاً.
‫الساعه خانم.
‫ممنون. بفرما.
‫چقدر بدمزس.
پادشاه دفعه سومه که تو این ‫ سه‌سال مالیات سرانه می‌گیره.
‫دیگه چی‌کار می‌تونستیم بکنیم، هان؟
‫وقتی بال و تایلر کشته شدن،
‫روح مَردی که کار می‌کرد هم باهاشون مُرد.
‫جنگ و طاعون که داریم، ‫دوتا پاپ هم با هم جنگ دارن.
‫دنیا داره تموم میشه، از من بشنو.
‫اوهوم.
‫دیشب یه هیات از سرزمین جن اومدن به دیدنم.
‫انگار می‌خوان واسه همیشه ‫این دنیا رو ترک کنن.
‫رویا. به حرفای مردم گوش کن.
‫آبجوت رو بخور.
‫باید برگردیم به دوران نظم و قانون.
‫باید جلوی این دزدا وایسیم.
‫داره یه چیزی می‌ذاره تو کوره.
‫بعدش هم دستش رو می‌کنه زیر لباس دختره.
‫دختره میگه، «دوباره داری میری ‫خرگوش شکار کنی، راهب؟»
‫پی‌یرز شخم‌زن.
‫مردم همچین چیزی می‌خوان جفری. ‫نه یه مشت داستان کثیف قافیه دار درمورد راهبا.
‫ولی من از قافیه خوشم میاد، ادموند.
‫از داستان‌های میخونه‌ای که شب‌ها ‫تعریف میشه هم خوشم میاد.
‫ببین، من مرگ رو با چشمای خودم دیدم.
‫طاعون سیاه، نصف مردم روستام رو کشت.
‫واسه باکینگهام تو بورگونی جنگیدم.
‫فکر نکن نمی‌دونم مرگ چیه. مرگ...
‫مسخرس.
‫خیلی احمقی، هوب.
‫هیشکی نباید بمیره.
‫تنها دلیلی که مردم می‌میرن اینه که... ‫همه این کار رو می‌کنن.
‫هیشکی مشکلی باهاش نداره. ولی من دارم.
‫من تصمیمم رو گرفتم.
‫نمی‌میرم.
‫هوبز، مرگ سراغ همه میاد.
‫از کجا می‌دونی؟
‫شاید شانس من گفت. بالاخره ‫هرچیزی یه شروعی داره.
‫خیلی کارا مونده که نکردم، ‫خیلی چیزا مونده که ندیدم.
‫کلی زن مونده که باهاش بخوابم. آبجو مونده که ‫ بخورم. دوست مونده که کنارشون آبجو بخورم.
‫چرا یه موجود عاقل باید دلش ‫بخواد تا ابد این کار رو بکنه؟
‫خودت دلیلش رو بفهم.
‫چطوری؟
‫می‌تونم آرزوش رو برآورده کنم.
‫این کار رو بکن، و مطمئن باش به یه قرن ‫ نمی‌کشه که آرزوی مرگ می‌کنه.
‫خیلی جالب میشه.
‫حالا این همه عمر بگیری که چی‌کار کنی؟
‫یه دوستایی پیدا می‌کنم که از ‫شما بهترن، مطمئن باش.
‫بهش میگی یا من بگم؟
‫خودم میگم.
‫خیلی‌خب، برادر کوچولو.
‫خیلی‌خب.
‫درست شنیدم که گفتی ‫می‌خوای تا ابد زنده بمونی؟
‫آره. آره درسته.
‫پس باید بگی که چطوری میشه.
‫دوباره اینجا همدیگه رو ‫می‌بینیم، رابرت گدلینگ.
‫صدسال دیگه، تو این می‌خونه‌ی «اسب سفید».
‫صدسال دیگه من پاپ اوربان میشم.
‫بهشون گوش نده.
‫صدسال دیگه، همین روز؟
‫پس دیدار تا سال ۱۴۸۹.
‫این یارو کی بود، هوبزی؟
‫روحم هم خبر نداره.
‫ولی مطمئن باشین که ۱۰۰ ‫ سال دیگه ازش می‌پرسم.
‫[۱۴۸۹]
‫از کجا می‌دونستی... که زنده می‌مونم؟
‫تو کی هستی؟
‫جادوگر؟ فرشته؟
‫اهریمن؟
‫یعنی با شیطان معامله کردم؟
‫نه
‫پس چرا تو این مدت نمردم؟
‫یه جور بازیه؟
‫بازی‌ای در کار نیست.
‫پس چرا؟
‫تو کی هستی؟
‫اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫اینجام چون علاقه‌مند شدم.
‫به من؟
‫به تجربت.
‫- چی‌کار باید بکنم؟ ‫- هیچی.
‫هرجور انتخاب کنی زندگی می‌کنی.
‫یعنی هر صدسال یه بار تو این ‫ روز همدیگه رو ملاقات می‌کنیم.
‫چون می‌خوای بدونی چه شکلیه.
‫باشه. بهت میگم چه شکلیه.
‫فوق‌العادس.
‫همه‌چی درحال تغییره.
‫چه تغییری؟
‫ام...
‫دودکش‌ها.
‫دیگه به‌خاطر دود از چشمات اشک نمیاد.
‫الان یه سری پارچه‌هایی ‫واسه دماغ‌هامون داریم.
‫قبلاًها از با آستین‌مون ‫دماغ‌مون رو می‌گرفتیم.
.پاسور هم بازی می‌کنیم
‫اختراع بعدی شما آدما چیه؟
‫اگه شانس‌مون بگه، یه چیزی که بشه ‫ باش از شر کک‌ها خلاص شیم.
‫تو تو این صدسال گذشته چی‌کار کردی؟
‫ام...
‫همون کارایی که قبلاً می‌کردم. ‫ بیشتر زندگیم سربازم.
‫اگه جنگی نباشه، مجبورم برم ‫ این ور اون ور دزدی.
‫ولی حالا یه تجارت جدید شروع کردم.
‫بهش میگن چاپ.
‫لازم نیست عضو اتحادیه باشم، البته فعلاً.
‫هیچوقت به درد کسی نخورده و کار سختیه،
‫ولی بهتر از اینه که زیر زمین ‫ غذای کِرما بشم دیگه.
‫پس هنوز هم می‌خوای زنده بمونی؟
‫معلومه.
‫صدسال دیگه؟
‫آره
‫آخرش نگفتی کی هستی.
‫[۱۵۸۹]
‫کیت، اونطوری که من دیدم، زمینه‌ی تو این ‫ شکلیه که یه شخص واسه هنر و رویاهاش،
‫حق داره با تاریک‌ترین نیروها معامله کنه.
‫صحیح
‫رفیق!
‫بشین
‫یه چندتا بطری شراب خوب گرفتم.
‫یکیشون رو شروع کردم.
‫سلام هوب.
‫«هوب»؟
‫این حرفت من رو برگردوند به اون‌ سال‌ها.
‫الان جناب آقای رابرت گدلنم، غریبه‌ی قدیمی.
‫از قرار معلوم خوشبخت شدی.
‫خدا بهم روی خوش نشون داده همونطور ‫که به کل انگلیس روی خوش نشون داده
‫جایی که هیچ انسانی بَرده یا غلام نیست.
‫گوشت گوزن می‌خوری؟
‫نه؟ خیلی خوشمزن‌ها.
‫بذار ببینم.
‫دفعه قبل که حرف زدیم، با ‫بیلی کاکستون کار می‌کردم.
‫یه چند سکه‌ طلایی کاسب شدم. ‫و زدمش به کار کشتی‌سازی هنری تودور.
‫یکم پول درآوردم.
بعدش یه سال و خورده‌ای رفتم .شمال و به‌عنوان پسرم برگشتم
.دفعه دومم بود این کار رو می‌کردم
‫دخترک، شراب بیشتری بیار.
‫هنری تپلو که صومعه‌ها ‫رو تعطیل کرد، زمین خریدم.
‫و یه هدیه‌ی چرب از طلا به ‫پادشاهی باعث شد که...
‫لقب شوالیه بگیرم.
‫تازه این همش نیست. نگاه
‫همسر زیبام النور، و رابین کوچولوم.
‫اولین پسری که تو این ۲۰۰ سال عمرم روی ‫ زمین داشتم، البته تا اونجایی که خبر دارم.
‫جالبه
‫قدیم‌ها رویام از بهشت یه همچین چیزی بود.
‫خیابون‌ها امن شدن. غذا به اندازه کافی ‫ هست. شراب خوب هست.
‫زندگی خیلی غنی شده.
‫وای! کاش مثل تو نوشتن بلد بودم.
‫توی «فاستوس» وقتی که نوشتی، ‫«به خدا؟ او دوستت ندارد.
‫خب، بشین.
‫آن خدایی که شما به آن خدمت ‫می‌کنید، اشتهای شماست.»
‫«در حالی که عشق به بعل‌الذباب ثابت است.»
‫«برای او محرابی در کلیسا خواهم ساخت
‫و از نوزدان تازه به دنیا پا گذاشته، ‫خون ولرم تقدیم خواهم کرد.»
‫خوش گفتی!
‫حاضرم هرکاری بکنم که .موهبت تو رو داشته باشم
‫که به آدم‌ها رویاهایی رو بدم که بعد از ‫ مرگم تا مدت‌ها ادامه داشته باشه.
‫حاضرم برای این نعمت استدعا کنم، ‫ مثل نمایش‌نامه‌ی فاستوست.
‫کیه اون؟
‫اسمش ویل شکسبرده. بازیگری می‌کنه. ‫ یه نمایش‌نامه هم نوشته.
‫کارش خوبه؟
‫نه، داغونه.
‫ولی اون یارو که کنارشه، همون که پاش شکسته،
‫نمایش‌نامه‌نویس ماهریه.
‫خلاصه، بهترین ماجرا رو ‫گذاشتم واسه آخر کار.
‫تابستون ملکه شخصاً تو خونه‌ی من خوابید.
‫گرون از آب دراومد.
‫ویل شکسبرد تویی؟
‫بله قربان. قبلاً با هم آشنا شدیم؟
‫بله. ولی آدما تو ساعات ‫ بیداری فراموش می‌کنن.
‫یه چیزایی شنیدم، ویل.
‫نمایش‌نامه‌هات خوبن؟
‫رویاهای جدید می‌سازی تا ذهن ‫ مردم رو تحریک کنی؟
‫آرزوت اینه؟
‫بله
‫پس درموردش حرف می‌زنیم.
‫قربان، هنوز هم گوشت گوسفند می‌خواین؟
‫آره. بیارش.
‫هرچیزی که ارزش زندگی کردن رو داشته باشه.
‫و فقط بشه پیشرفت کرد.
‫خودتون رو مقصر بیماری‌ها، آتش‌سوزی‌ها و سیل‌هایی
‫که خدا می‌فرسته ندونین.
‫مستمری‌ای که دولت بهشون میده، ‫ از پولی که سر کار در میارن بیشتره.
‫اصلاً پیشنهاد نمی‌کنم.
‫مطمئنین که کمکی از دستم برنمیاد، قربان؟
‫نه، ممنون. منتظرِ...
‫به من دست نزن! احمق لعنتی. گمشو اونور!
‫با اون پفیوزها برگردین ‫به فاحشه‌خونه‌هاتون.
‫ولش کنین. مهمون منه.
‫می‌دونستم میای اینجا.
‫می‌دونی یه آدم چقدر تحمل گشنگی رو داره؟
‫چیزی نمی‌خوره ولی زنده می‌مونه.
‫همش از کفم رفت.
‫خونه‌م. پولم.
‫النورم
‫موقع زایمان مرد.
‫بچه‌ هم همینطور.
‫پسرم رابین، وقتی بیست سالش ‫ بود تو یه بار وسط دعوا مُرد.
‫بعد اون قضیه دیگه خیلی ‫از خونه بیرون نرفتم.
‫بهم اتهام جادوگری زدن و انداختنم تو آب.
‫۴۰ سال با غرور اونجا زندگی کردم.
‫با یکم پول از اونجا زدم بیرون.
‫بعد اوضاع بدتر شد.
‫و بعدش هم بدتر و... بدتر.
‫از تک تک ثانیه‌های ۸۰ سال پیش متنفرم.
‫خودت که می‌دونی.
‫پس هنوز هم می‌خوای زنده بمونی؟
‫زده به سرت؟
‫مرگ ارزش امتحان کردن رو نداره. ‫ هنوز واسه زندگی کردن جا دارم.
‫حالا میشه سفارش بدیم؟ چون فقط یه کم ‫ دیگه مونده که این میز کوفتی رو بخورم.
‫«می‌خانه‌ی اسب سفید - ۷ ژوئیه ۱۶۸۹»
‫اون هفته یه چیز خنده‌دار شنیدم.
‫بلوک بهم گفت...
‫اگه اشرافی‌های فرانسوی با ‫خدمت‌کارهاشون اونطوری که
ما ‫کریکت بازی می‌کنیم، بازی کنن ‫ هیچوقت به این مشکل برنمی‌خورن.
‫اول مستعمره‌نشین‌ها، حالا هم فرانسوی‌ها.
‫اگه از من بپرسی، کشور بعدی‌ای ‫ که توش انقلاب میشه اینجاس.
‫تو تموم دنیا پول پس‌انداز کردم.
‫اولین دردسری که درست ‫بشه، سریع از اینجا میرم.
‫تو همین حین...
‫وارد تجارت حمل و نقل شدم.
‫یه سیستم جدید درست شده که محصولات ‫ پنبه‌ای انگلیسی رو می‌برن به آفریقا،
‫و با یه بار برده‌ی سیاه برمی‌گردونن، ‫ مثل ماهی رو هم دیگه می‌ذارنشون.
‫همون کشتی اونا رو از ‫اقیانوس اطلس رد می‌کنه.
‫بعدش با پنبه‌ی خام، تنباکو و ‫ شکر برمی‌گرده اینجا.
‫چیه؟
‫خیلی بده که انسان‌ها برده‌داری کنن.
‫خب اینطوریه دیگه.
‫پیشنهاد می‌کنم که سراغ کار دیگه‌ای ‫ بری، رابرت گدلینگ.
می‌خوای من رو نصیحت کنی؟
‫بعد ۴۰۰ سال؟
‫پس اون که می‌گفتی «هرطور که انتخاب ‫ می‌کنی زندگی کن» چی میشه؟
‫انتخاب با خودته.
‫ولی حاضری حق انتخاب رو از بقیه بگیری؟
‫به نصیحتت فکر می‌کنم.
‫دیشب نمایش شاه لیر رو دیدم.
‫خانم سیدنز نقش گونریل رو . بازی می‌کرد. احمق‌ها پایانش رو خوش کردن
‫دوام نداره.
‫داستان‌های بزرگ همیشه به ‫ شکل اصلی‌شون برمی‌گردن.
‫اون پسره، ویل شکسپیر.
‫معلوم شد نمایش‌نامه نویس خوبیه.
‫با اون هم یه معامله‌ای کردی، نه؟
‫شاید
‫چه‌جور معامله‌ای؟ با روحش؟
‫به این بی‌رحمی نیست.
‫چهارصد ساله داریم همدیگه رو اینجا می‌بینیم
‫و هنوز خیلی چیزا هست که نمی‌دونم.
‫تو واقعاً کی هستی؟
‫اسمت چیه؟
‫باید همین سوال رو از جفت‌تون بپرسم آقایون.
‫خواهش می‌کنم، زحمت بلند ‫ شدن به خودتون ندین.
‫این آقایون مایکل و توبیاس هستن.
‫قاچاقچین.
‫ولی خیلی خوشحال میشن که با کشتن ‫ بعضی‌ها، پول بیشتری در بیارن.
‫اگه تکون بخورین، نفس‌تون رو می‌گیرن.
‫تو این جاهای لندن‌ یه داستانی هست که میگه،
‫اهریمن و یهودی سرگردان هر صدسال یک‌بار ‫ تو می‌خانه با هم ملاقات می‌کنن.
‫دو سال پیش، تو پیرهن یه مرد مُرده،
‫این رو پیدا کردم.
‫این منم؟
‫چه بد شدم. تو بدتری.
‫هرصدسال یه بار برمی‌گردی به این می‌خونه،
‫با آدما معامله می‌کنی، هدیه و ‫ جادوانگی جابجا می‌کنین،
‫و الان با من باید معامله کنی.
‫خب، حرفی واسه گفتن ندارین؟
‫من اهریمن نیستم.
‫منم یهودی نیستم.
‫اَه
‫پس چه‌جور موجوداتی هستین؟
‫کی داره این سوال رو می‌کنه؟
‫من بانو جوانا کنستانتینم.
‫باید دنبالم بیاین. سبد خریدم بیرونه.
‫معلومه خیلی چیزا هست ‫ که می‌تونین بهم بگین.
‫من هم خیلی چیزا می‌تونم یاد بگیرم.
‫نه
‫نه، فکر نکنم.
‫بلند شین.
‫وایسا
‫نه
‫نه، تو نه
‫ببخشید
‫چه کارش کردی؟
‫یه ارواح قدیمی‌ای داشت که نشونش دادم.
‫لازم نبود از من دفاع کنی.
‫مشخصه
‫با این‌حال، نمی‌خواستم صدسال دیگه ‫ تنهایی اینجا بشینم و مشروب بخورم.
‫امشب که یه می‌خونه دیگه پیدا نمی‌کنی؟
‫شاید به بقیه درمورد ملاقات‌مون گفته باشه.
‫واسه تو امن نیست.
‫من صددرصد جام امنه.
‫نمی‌تونم بمیرم، یادت رفته؟
‫درسته. ولی می‌تونی صدمه ‫ ببینی یا زندانی بشی.
‫باید حواس‌مون باشه.
‫همیشه
‫پس تا صدسال دیگه؟
‫تا صدسال دیگه.
‫♪ اولین باری که با یه ستوان آشنا ‫شدم، تو دسته‌ی سواره‌نظام بود ♪
‫♪ چیزی رو بهش دادم که دوست نداشت ♪
‫♪ و قاشق‌های نقره‌ایش رو دزدیدم ♪
‫غافلگیرمون کردی آقا.
‫یه لحظه فکر کردم واقعاً جک قصابی.
‫نه
‫آره خودم می‌دونم آقا. دارم ‫سر به سرت می‌ذارم.
‫خب، دوست داری یه دختر رو یه ‫ لیوان آبجو مهمون کنی؟
‫شاید هم یه رقص باسن فوری.
‫و با اون مار خامه‌ایت یه سواری بهمون بدی.
‫فکر نکنم.
‫معلومه جربزش رو نداری، لاغرمردنی دغل‌باز.
‫لو!
‫یه نوشیدنی واسه خودت بگیر.
‫شاید یکی بگیرم.
‫از لوی پاتیل به دل نگیر.
‫لوی پاتیل،‌ با این اسم صداش می‌زنن؟
‫خب اینجا بهش میگن «بیمارستان».
‫چرا؟
‫چون بیشتر اوقات اونجاس
‫و مردای زیادی هم راهی اونجا کرده.
‫- نمی‌دونم اسم واقعیش چیه. ‫- لوییز بالدوین.
‫پدرش تو ارتش بریتانیا بوده.
‫پسرعموش بهش تجاوز کرده، ‫ و وقتی حامله شده ولش کرده
‫اون هم وقتی که فقط یه بچه بوده.
‫تو از کجا این چیزا رو می‌دونی؟
‫لیوانت خالیه. شراب بیشتری لازمت میشه.
‫بانو جوانا رو که می‌شناختی. ‫لوی پاتیل رو هم که می‌شناسی.
‫همه رو می‌شناسی، نه؟
‫راستی یه بار دیگه دیدمش.
‫کی رو؟ یانو جوانا رو؟
‫واسم یه کاری کرد و باید بگم هم که موفق شد.
‫احتمالاً این تنها چیزیه که بعد ‫ از ۵۰۰ سال یاد گرفتم.
‫مردم تقریباً از اون چیزی که ‫درموردشون فکر می‌کنی بهترن.
‫البته خودم نه. هنوز مثل قدیم‌هام.
‫گفتم شاید عوض شدی.
‫خب، احتمالاً از اشتباهاتم ‫ درس گرفتم، ولی...
‫انگار باعث نشده که اشتباه نکنم.
‫فکر کنم تغییر کردی.
‫چطور مگه؟
‫فکر کنم فهمیدم که چرا هنوز هم که هنوزه، ‫ صدسال یه بار همدیگه رو اینجا ملاقات می‌کنیم.
‫به‌خاطر این نیست که می‌خوای بدونی ‫ من آمادگی مرگ رو دارم یا نه.
‫فکر نکنم دیگه بخوام بمیرم.
‫دیگه تا الان باید فهمیده باشی.
‫پس فکر کنم به‌خاطر چیز دیگه‌ای اینجایی.
‫و چه چیزی ممکنه باشه؟
‫دوستی
‫فکر کنم تو تنهایی.
‫جراتش رو نداری...
‫- نه منظورم این نبود که... ‫- جراتش...
‫رو نداری که به کسی مثل من بگی ‫ به دوستی مثل تو نیاز داره.
‫چرا، چرا دارم.
‫پس باید ترکت کنم و ثابت ‫کنم که اشتباه می‌کنی.
‫گوش کن، من هر صدسال میام اینجا.
‫اگه تو هم اومدی پس به‌خاطر ‫اینه که با هم دوستیم.
‫هیچ دلیل دیگه‌ای نداره، باشه؟
‫لعنتی
‫مالیات سرانه‌ی کوفتی تاچر.
‫انقلاب میشه...
‫اصلاح می‌کنن، لباس عوض می‌کنن، ‫ کار پیدا می‌کنن ولی باز هم از مستمری دولت
‫پول بیشتری گیرشون میاد تا این که کار کنن.
‫دستش رو کرد زیر لباسش.
‫دختره میگه، «دوباره داری میری ‫خرگوش شکار کنی، کشیش؟»
‫میشه...
‫راستش منتظر دوستمم.
‫ویسکی لطفاً.
‫باید دقیق‌تر بگین. الان دیگه مِنو داریم.
‫اوه
‫قدیمی‌ترینش کدومه.
‫گلن گرنت دارم، باید اندازه سن بابات باشه.
‫نگاه به ظاهرم نکن، پیرترم.
‫منتظر کسی هستی؟
‫فکر کنم پیچونده منو.
‫دفعه پیش که اینجا بودیم دعوامون شد.
‫تقصیر من بود.
‫کاش میشد بگم مست بودم ولی حماقت کردم.
‫تاحالا خیلی از دوستا رو دیدم که ‫تو می‌خونه دعواشون بشه.
‫حتی بیشترشون بعداً درموردش می‌خندن.
‫شاید یه صدسال دیگه.
‫تا اون موقع باید یه می‌خونه دیگه پیدا کنی.
‫اینجا فروخته شده تا جا واسه ‫ خونه‌های جدید باز شه.
‫شورای شهر می‌خواد جلوشون رو بگیره،
‫ولی تو این مملکت اگه پول داشته باشی،
‫می‌تونی هرغلطی که می‌خوای بکنی.
‫یه لیوان دیگه بریزم؟ وسط صبر کردنت.
‫ممنون میشم.
‫[بارِ جدید]
‫دیر کردی.
‫فکر کنم یه معذرت‌خواهی بهت بدهکارم.
‫میگن بی‌ادبیه که دوستی رو منتظر نگه داری.
‫بیا، خواهر نازنینم.
‫منم، آرزو.
‫توی اتاقم وایسادم و نشونه‌ی ‫ تو رو نگه می‌دارم.
‫برادرمون پاش به ‫بیرون .از قفسش باز شده
‫نقشه‌مون شکست خورد.
‫ولی نگران نباش. یه نقشه جدید دارم.
‫♪ آرزوت رو نمی‌خوام ♪
‫♪ فقط می‌خوام آزاد باشم ♪
‫♪ آرزوت رو نمی‌خوام ♪
‫مترجم: محمدعلی sm ‫کانال تلگرام من: mml_subs@
ارائه شده توسط وبسایت دنیای سریال .:: DonyayeSerial.com ::.
جهت اطلاع از جدیدترین آدرس سایت دنیای سریال را در تلگرام دنبال کنید @DonyayeSerialTel